Cechy charakterystyczne
Jeleń posiada wiele właściwych sobie cech charakterystycznych. Jedną z nich jest tak zwany gruczoł podoczodołowy. Jest umieszczony przy oku zwierzęcia, od strony pyska, zarówno u samców jak i u samic, choć bardziej rozwinięty jest u byków. To właśnie byki w okresie rykowiska wytwarzają z owego gruczołu ciemną substancję o silnym, charakterystycznym zapachu, którą pozostawiają na drzewach zaznaczając w ten sposób swoją dominację na danym terenie. Najbardziej charakterystyczną cechą jeleni jest ich poroże - oznaka potęgi danego byka. Poroże, które w okresie kształtowania składa się z gąbczastej kości, wraz z wiekiem twardnieje, rozrasta się i zwiększa swoją masę. Gdy jeleń starzeje się i zaczyna doskwierać mu brak wapnia, poroże zaczyna stopniowo zanikać. Poroże dzielimy na kilka części, są to (od góry): korona, widlica, opieraki, tyki, oczniak). Byk traci poroże co roku, gdy kończy się zima, z powodu coraz mniejszego poziomu testosteronu. Kolejny wieniec (tak inaczej nazywa się poroże) zaczyna odrastać niemal natychmiast. Ponadto jelenie, jak wszystkie przeżuwacze, mają szczękę pozbawioną siekaczy, oraz, z racji swej przynależności rzędowej, racice.