Środowisko naturalne
Populacja jelenia na półkuli północnej przeważa nad tą z półkuli południowej - i nic w tym dziwnego, bo na południu jeleń został sztucznie wprowadzony przez człowieka, występuje tam tylko w Argentynie, Chile oraz w Nowej Zelandii. Jeleń przede wszystkim upodobał sobie lasy - zarówno te położone na nizinach jak i te położone w górach. Najważniejsze, by były to lasy duże - w granicach od 1000 do 2000 hektarów. Jeleń występuje zarówno w lasach liściastych jak i iglastych, choć to te pierwsze - szczególnie, gdy gęste i urozmaicone - są dla niego bardziej przyjazne. Jeleń zmienia obszar swego bytowania w zależności od pory roku. Latem, gdy pożywienia jest więcej, starcza mu teren o wiele mniejszy, niż zimą. Zdarza się, że jelenie zajmują łąki położone wysoko w górach, na wysokości 2000 metrów n.p.m. i więcej, dzieje się tak jednak jedynie w lato, bowiem w zimie opady śniegu sprawiają, że jelenie przenoszą się do dolin oraz nasłonecznionych stoków. Część jeleni przystosowała się do niskich temperatur i zamieszkuje tereny Norwegii oraz północnej Kanady, część z kolei znakomicie radzi sobie na obszarze Turcji oraz Iranu, choć w tych rejonach częste susze sprawiają, że jelenie odbywają daleki wędrówki w poszukiwaniu wodopojów (dzieje się tak też na terytorium Hiszpanii oraz w niektórych regionach Azji).