Wychowanie
Łania nie przygotowuje dla swych nienarodzonych jeszcze cieląt żadnego specjalnego legowiska. Rodzi je, jak zresztą większość zwierząt parzystokopytnych, wprost na ziemię. Przez pierwsze 2 tygodnie życia cielę, bo najczęściej rodzi się tylko jedno zwierzę, spoczywa ukryte w zaroślach, a matka w tym czasie zostawia je i wyrusza szukać pożywienia. Wraca jednak zawsze i w regularnych odstępach czasu tak, by zająć się swym cielęciem - nakarmić je i oczyścić. Jeżeli w pobliżu pojawia się drapieżnik, cielę pada na ziemię i nie rusza się. Matka często ściąga na siebie niebezpieczeństwo i stara się odciągnąć wroga od cielęcia. Czasem posuwa się nawet do walki, atakując oponenta przednimi odnóżami (tak zwanymi badylami). Obserwowano takie zachowanie w stosunku do np. lisów i dzików. W pierwszych dniach życia cielę odżywia się głównie mlekiem matki, choć szybko jej wzorem zaczyna podjadać rosnącą w okolicy trawę. Po około 4 do 5 miesięcy cielę przestaje spożywać mleko matki i pożywia się wyłącznie roślinnością. Matka stara się ukryć swego potomka i zatrzeć ślady jego bytowania - zjada jego odchody, starannie wyjadając nawet pobrudzoną nimi roślinność, a tuż po porodzie zjada łożysko i błony płodowe. Dzięki temu drapieżnikom ciężej jest wykryć obecność łatwego łupu, jakim jest cielę.